شخصى به نام سليمان ديلمى مى گويد:
به امام صادق عليه السلام عرض كردم ، فلانى در عبادت ، و ديندارى چنين و چنان است ... (او را محضر امام تعريف كردم .)
امام صادق عليه السلام فرمود:
عقلش چگونه است ؟
عرض كردم : نمى دانم .
امام فرمود:
((ان الثواب على قدر العقل ))
به راستى پاداش عمل به اندازه عقل است .
آن گاه فرمود:
مردى از بنى اسرائيل در مكانى بسيار سر سبز و خرم ، كه داراى درختان بسيار و چشمه هاى گوارا بود خدا را پرستش مى كرد.
فرشته اى از آنجا مى گذشت ، او را ديد، عرض كرد:
پروردگارا! مقدار پاداش و ثواب اين بنده ات را به من نشان بده ! خداوند ثواب مرد عابد را به فرشته نشان داد ثواب مرد به نظر فرشته خيلى اندك آمد لذا تعجب كرد كه چرا با آن همه عبادت ثوابش كم است خداوند فرمود:
برو پيش او و با وى همنشين باش تا قضيه برايت روشن گردد.
فرشته به صورت انسانى نزد او آمد.
عابد از او پرسيد:
تو كيستى ؟
فرشته پاسخ داد:
من بنده عابدى هستم ، چون از مقام و عبادت تو در اين مكان آگاه شدم آمده ام كه در اينجا خدا را با هم پرستش كنيم .
فرشته آن روز را با عابد به سر آورد. صبح روز ديگر به عابد گفت :
عجب جاى خوش آب و هوا و باصفايى دارى ؟ كه تنها شايسته عبادت است .
عابد گفت :
آرى ! از هر لحاظ خوب است ، ولى اينجا يك عيب دارد.
فرشته پرسيد: آن عيب كدام است ؟
گفت :
كاش خداى ما الاغى داشت ! اگر پروردگار ما الاغى داشت او را در اينجا مى چرانديم كه اين گياهان سرسبز و خرم ضايع نمى شد.
فرشته پرسيد:
- آيا پروردگار تو الاغ ندارد.
عابد گفت :
آرى ! اگر الاغى داشت ، اين علف ها تباه نشده و بى فايده از بين نمى رفت . خداوند به فرشته وحى نمود كه من به اندازه عقل او پاداش مى دهم ، (براى اينكه عقلش كم است ، پاداشش نيز اندك است )

 

فردی باهوش که درحال سفر کردن بود سنگ با ارزشی را در یک رودخانه پیدا کرد روز بعد مسافری را دید که بسیار گرسنه بود فرد باهوش بقچهاش را باز کرد تا او را در غدای خود سهیم کند مسافر گرسنه سنگ را به او بدهد

او نیز بلادرنگ سنگ را به ان مسافر گرسنه داد مسافر در حالی که به خوشبختی خود میبالید ان جا را ترک کرد

او میدانست که سنگ به حد کافی ارزش دارد تا او را در طول زندگی تامین کند

اما چند روز بعد برگشت تا سنگ را به صاحبش باز گرداند او گفت من خیلی فکر کرده ام و میدانم این سنگ چقدر با ارزش است اما ان را به شما باز میگردانم تا شاید چیز بهتری به من بدهی

به من ان چیزی را بده که درون توست و تو را

قادر ساخته که این سنگ با ارزش را به من دهی

منبع : مجله موفقت شماره72 صفحه 13 مترجم زهرا فاضل

 

 

 

عقل و عشق
عشق مستلزم از دست دادن عقل است
عقلي که انسان را از خطرات آگاه مي سازد و مي گويد نرو که راهي بس دشوار و نارسيدني است
عشق گويد: مي دانم درست مي گويي، اما چه کنم که غايت من اوست وغايت تو تندرستي است
عقل گويد: اين چه راهيست که آخرش ويراني است
عقل گويد: اين چه راهيست که آخرش ويراني است
عشق گويد: در راه او ويراني، خود زندگي است
عقل گويد: جوابهايت براي من قابل درک نيست، از همين حالا مجلس سوگواري برايت ترتيب مي دهم چون آخر کارت برايم معلوم است
عشق گويد: لازمه من شدن از بين بردن ماديات است
هروقت ترازوي سنجش خود را به دور افکندي  مي تواني همراه من شوي
من تو را به ژرفاي درياهاي عظيم ، بر فراز قله هاي بلند ، در قلب خورشيد ، بر روي ابرهاي بي کران
به جزاير اسرار آميز ، آسمان هاي هفت گانه و همه چيزهايي که قدرت درک آن را نداري خواهم برد
به تو نشان مي دهم که چشم معشوق بسان درياست
ابروانش بسان کمان رزم آوران ، لبانش بسان دو قوس ماه ، سخنانش بسان جزاير اسرار آميز
تو اي عقل با من بيا تا همه اينها را که گفتم نشانت دهم
عقل گفت:اگر اين طور که تو مي گويي من مي شوم عشق و ديگر عاقلانه کاري نخواهم کرد
هر دو به راه افتادند ، عشق که راه را نشان مي داد پيش مي رفت و عقل از پس او مي آمد
عشق از فراق ديدار گريست ، عقل گفت: چرا گريه مي کني مگر رسيدن به اين لطف گريه دارد؟
عشق گفت: شرط اول اظهار ناتواني است ، و دوباره به راه افتادند
عشق اسرار دروني را بيرون آورد تا به معشوق بدهد
عقل گفت: اين چه کاريست که مي کني آيا مي داني با اين کار معشوق را مغرور مي کني؟
عشق گفت: شرط دوم صداقت داشتن  براي اوست ، و دوباره حرکت کردند
اين بارعشق اضافه هاي خود را از خود دور مي کرد . عقل گفت: بيرون نريز شايد به کارت آيد؟
عشق گفت: شرط سوم طهارت و پاکدامني است ، باز به راه ادامه دادند
اين بار عشق تيغي را صيقل مي داد و تيز مي کرد
عقل گفت: اين ديگر چيست و چه حکمتي دارد؟
عشق گفت: آخرش فنا شدن به دست خود
عقل که کاسه صبرش لبريز شده بود برگشت
و از آن روز تا حال و از حال تا قيامت دشمن عشق شد

 نوشته های از وبلاگ حرف دل

بال هايت را کجا گذاشتي؟
پرنده بر شانه هاي انسان نشست . انسان با تعجب رو به پرنده كرد و گفت : اما من درخت نيستم. تو نمي تواني روي شانه ي من آشيانه بسازي. پرنده گفت : من فرق درخت ها و آد م ها را خوب مي دانم. اما گاهي پرند ه ها و انسا نها را اشتباه مي گيرم. انسان خنديد و به نظرش اين بزر گترين اشتباه ممكن بود. پرنده گفت: راستي، چرا پر زدن را كنار گذاشتي؟ انسان منظور پرنده را نفهميد، اما باز هم خنديد. پرنده گفت : نمي داني توي آسمان چقدر جاي تو خالي است . انسان ديگر نخنديد. انگار ته ته خاطراتش چيزي را به ياد آورد . چيزي كه نمي دانست چيست. شايد يك آبي دور، يك اوج دوست داشتني. پرنده گفت : غير از تو پرنده هاي ديگري را هم مي شناسم كه پر زدن از يادشان رفته است . درست است كه پرواز براي يك پرنده ضرورت است ، اما اگر تمرين نكند فراموشش مي شود. پرنده اين را گفت و پر زد . انسان رد پرنده را دنبال كرد تا اين كه چشمش به يك آبي بزرگ افتاد و به ياد آورد روزي نام اين آبي بزرگ بالاي سرش آسمان بود و چيزي شبيه دلتنگي توي دلش موج زد . آنگاه خدا بر شانه هاي كوچك انسان دست گذاشت و گفت : يادت مي آيد تو را با دو بال و دو پا آفريده بودم ؟ زمين و آسمان هر دو براي تو بود . اما تو آسمان را نديدي. راستي عزيزم، بال هايت را كجا گذاشتي؟ انسان دست بر شانه هايش گذا شت و جاي خالي چيزي را احساس كرد آنگاه سر در آغوش خدا گذاشت و گريست!!!!!